اژدها : نیلوبلاگ

بلبلی آمد

پرید و از روی شاخه ها به نزدیکی من نشست

سر می جنباند و مرا خیره بود

نفسم حبس شده بود در سینه

ترس . شوق . عصیان . هراس . مرا گرفته بود

هر لحظه درمانده تر از قبل می شدم

و دردم افزون تر

راهی نبود

و مات مبهوت در این بی راهه مانده بودم

اگر دست دراز میکردم

میپرید

و اگر

میرفتم ...

نمیدانم

و گویی انقدر ایستادم که رفت

و اری میدانم اگر عصیان میکردم

تنها خاطره بدی از خود

در ذهن او بجا می گذاشتم و باز او میرفت

و تو آن بلبل به شاخه نشسته بودی

و من

من خراب از دین دنیا و اخرت بودم

و رفتنت با تمام دردش خوشحال کننده بود مرا

که تا لحظه اخر ایستادم و نگاهت کردم

نگاهت کردم و ستایش کردم شممارا

و در عمرم این لحظات جاوید را ثبت کردم

ان موقع نه میخواستم بروم نه بیاایم

تنها نگاه تنها درد تنها بلا

مرا کافی بود

و از این به بعد خوشحالم که عمری زیسته ام