امید

دوش به خواب دیدهام روی ندیدهٔ تو را

وز مژه آب دادهام باغ نچیدهٔ تو را

...............

امشب نمیدانم چرا ....

شاید چون ماه تمام است

یا دل پریشانی ام تمام

شایدم چون سر قصه های ما ناتمام است

نمی دانم چرا 

اما

امید بر در خانه دل می کوبد

و امید آری

 همان دوست قدیمی

که راه گم کرده یا شایدم 

دوباره راه خانه مرا پیدا کرده

امید

کلمه غم انگیزی است

مخصوصا برای من و تو

من و تویی که دیگر

من و تو نیست

اآییی کجاییی ای رهگذر تاریکی های قلبم

اایی کجایی ای غم پنهان در رگهایم

ایی کجایی ای که

 قرار و راه و دلیل مرا

برده ای و مرا جا گذاشته ای

این کلمات را ببین 

چگونه سراغت را 

در پس این تاریکی ها میگیرند

بخاطر حق کلمه هم شده

بخاطر حق روا نشده امید

آری همان امید قدیمی و

بگویی تازه رسیده از راه

مرا بخوان

و  بازبیا به 

وطن خویش باز بیا

من 

محتاج امیدم

اما

به تو بیشتر

به خاک روی دامنت

بیشتر