نویسندگان پیامبران عشقند

و حال گویی برای تو از

عشق آن جوهره جاری در طبیعت اورده اند

و تو بنگر به این گل وحشی

که نه کس نامش را میداند

نه اصالتش را

به دور از رنگ ها و جلوه های زندگی ما

تنها و تنها با عشق زندگی می کند

و نویسندگی بیان عاشقانه های نیلوفر است

و دلتنگی های این برگ زرد پاییزی

و آوازهای سحرگاهی پرندگان به مناسب عید هر روزه شان

آری وتو از قصه خواستن و دوست داشتن می پرسی

و تو خود بیا ببین چگونه سرمای شب عاشقانه انتظار

آفتاب صبح گاهی را می کشد و او را طلب می کند

و تو ای انسان بیا و عاشق شو

که جز این در سلسله موجودات عالم ننهاده اند

.

.

.

.

پ.ن : گفتم یه تاریخچه بگم از نوشتن این نوشته

این نوشته را در اخرین ماه سربازی در شهر گلپایگان

فصل بهار نوشتم

وخب اگر طبیعت زیبای اونجا

و پرندگان صبحگاهیش مثل کلاغ جارک و هدهد

وشب ها جغد سفید نبود

شاید هرگز نمی نوشتم

اینارا گفتم که بگم ما برای ادامه دادن محتاج طبیعتیم

و خب اون ماه خاطره امیز ترین لحظات سربازی من رو داره

شاید چون بیشتر از کل سربازی اذیت تو اون ماه آخر

..